Το δικαίωμα της πολλαπλής επιλογής

Με κατηγόρησε κάποτε κάποιος ότι δεν είμαι "κατασταλαγμένη", στις μουσικές, στις λογοτεχνικές και γενικά στις απόψεις μου.

Στην αρχή μου φάνηκε σαν ύβρυς στο πρόσωπό μου...μετά σκέφτηκα μήπως θα έπρεπε να νιώσω ενοχές...και μετά απλά σκέφτηκα...

Δεν έχω καμία πρόθεση να "κατασταλάξω". Όσοι επιλέγουν ένα είδος μουσικής, έναν τρόπο έκφρασης, έναν τρόπο διασκέδασης, αποδέχονται απλά τον μονοδιάστατο χαρακτήρα της ύπαρξής τους. Αποδέχονται τη δυσκολία στην αλλαγή, αποδέχονται την ήττα τους μπροστά στη πρόκληση του διαφορετικού. 

Αυτό το διαφορετικό όμως είναι που διευρύνει τους ορίζοντές μας, αυτό το διαφορετικό όταν το αγκαλιάσουμε και δεν το χλευάσουμε πριν καν το γνωρίσουμε, θα εμπλουτίσει την ψυχή μας, θα μας δώσει άλλη μία οπτική γωνία να βλέπουμε τα πράγματα, να υιοθετούμε ή να απορρίπτουμε με πιο σωστό κριτήριο...

Με άλλα λόγια, διευρύνοντας τους ορίζοντες, εμπλουτίζοντας τη ματιά μας, επαναπροσδιορίζουμε τους εαυτούς μας - πράγμα απαραίτητο για να ανταπεξέλθουμε στις προκλήσεις της εποχής μας - που πια αλλάζει με ταχύτητα φωτός - αλλά και κάθε ηλικίας.

Και το σπουδαιότερο από όλα, θα κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι...δεν υπάρχει μοναχά μία αλήθεια! 

Anima mia!

Ωδή στην ουτοπία

Το σπαθί μου τραβώ και εφορμώ!
Ποια ψυχή πιο θαρρετή;
Αυτή που φόβο δεν γνωρίζει, 
αυτή που ατρόμητα τολμά να αντιστέκεται,
αυτή που κόντρα στις πιθανότητες τολμά να ονειρεύεται.
Αυτή που πίστη στο απίθανο έχει,
αυτή που δεν σταματά να ελπίζει στο ανέλπιστο,
αυτή που στόχο το άπειρο έχει βάλει, 
να νίωσει μέχρι να σπάσει, 
να αγαπήσει μέχρι να χαθεί,
να ελευθερωθεί και να ελευθερώσει, 
να ζήσει την ποίηση της μιας στιγμής, 
να γευθεί, να απογειωθεί και να κατακρυμνηστεί,
για να έχει πάλι ένα λόγο να ζει!

H Κυρά της Λίμνης

Βαθειά μέσα στο δάσος, εκεί που τα δέντρα φράχτες υψώνονται και από το πυκνό φύλλωμά τους η μέρα νύχτα γίνεται, μια λίμνη βρίσκεται. Τα νερά της άλλοτε γαλάζια, άλλοτε πράσινα, στα βάθη τους μυστικά κρύβουν. Στις όχθες της πια κανείς δεν κάθεται να ξαποστάσει, τα νερά της αφιλόξενα και εχθρικά για τους ανθρώπους που κάποτε μέσα τους βουτούσαν, δροσιά να βρουν και ξενοιασιά. Μία ξύλινη καλύβα, ξεχασμένη και άδεια να θυμίζει πως κάποτε η λίμνη ζωή αντηχούσε και χαρά μοίραζε σε όποιον την αντίκριζε…

Τι στ’ αλήθεια συνέβη; Ποια σκοτεινή μοίρα στα νερά της περπάτησε και σκόρπισε στο διάβα της μαυρίλα και αντάρα; Τα νερά της τώρα μαύρα σαν έρεβος, ανταριάζουν με κάθε πνοή ανέμου, έτοιμα να παρασύρουν στους ξεχασμένους τους υπόγειους γκρεμούς, ανθρώπους ανυποψίαστους και αφελείς…

Ο θρύλος λέει πως εκεί, στα μεγάλα της βάθη, η Κυρά της Λίμνης κατοικεί…στοιχειωμένη από μια παλιά ιστορία που δέσμια την κρατά να μην βλέπει του ήλιου το φως παρά στο σκοτάδι μόνο να εμφανίζεται...Τη νύχτα μόνο…τα μαύρα μαλλιά της λιτά στους ώμους της, ακουμπούν στα ασημένια της νερά, κι αυτή ανταριάζει κι ανασταίνεται…το βλέμμα της τρελό και ξένο, σαν άγριο άλογο τα πόδια της καλπάζουν στις όχθες και σύννεφο τα φύλλα σηκώνονται…κάποιος κάποτε είπε ότι είναι η Κυρά της Λίμνης…αυτή που με μία ματιά της τα νερά της αλλάζουν, σηκώνονται, φουσκώνουν και κύματα ψηλά γίνονται…ένας αρχαίος θρύλος δέσμια στα βαθειά την κρατάει…το βασίλειό της εκεί έφτιαξε και έδιωξε από κοντά της κάθε ζωντανό και αθώο πλάσμα…

Ποια είναι όμως αυτή η σκιά που στα βάθη κρύβεται; Ποια είναι αυτή η σκιά που μόνο στου φεγγαριού τη λάμψη ισχνή σιλουέτα πλανιέται; Η κυρά της Λίμνης…κάποιος την είδε μία φορά με τα στοιχειά της φύσης να μιλά, να παρακαλάει να τη σώσουν...κάποιος την είδε ένα μαύρο άτι να καβαλά και στο δάσος να απομακρύνεται σαν αερικό που σαν καπνός στριφογυρίζει και χάνεται…άλλοι πάλι λένε ότι την είδαν να χορεύει έναν χορό αρχέγονο και λόγια ακατάληπτα να λέει που κανένας να καταλάβει δεν μπόρεσε.

Τι ζητά; Γιατί τα μαύρα πέπλα της απελπισμένα σέρνει στις όχθες και αυτά βαραίνοντας στα βάθη της λίμνης την τραβούν; Μία αγάπη, μία ζωή, μια υπόσχεση, μία μάχη…Ο θρύλος λέει πως στη λίμνη κατοικούσε πριν φάντασμα γενεί και μία αγάπη τη στοίχειωσε…Εκεί στην όχθη για μιαν άλλη την άφησε, και πάνω σε μαύρο άτι απομακρύνθηκε και στο δάσος χάθηκε… και εκείνη στάθηκε εκεί, να τον κοιτάζει ώσπου τα βήματα του αλόγου ηχώ γενήκαν και από οπλές, σφυριά, που στο μυαλό της χτυπούσαν ώσπου τρελάθηκε…τη μορφή του στα νερά της λίμνης αντίκρισε…προς αυτήν κατευθύνθηκε για να τον πιάσει, να τον φιλήσει, να μην τον αφήσει…προς τη μορφή του κατευθύνθηκε, να τον κρατήσει, έστω για μία φορά τελευταία, τα χείλη του στα δικά της να νιώσει, την ανάσα του με τη δική της να ενώσει…μάταια…όσο εκείνη προχωρούσε, τόσο η μορφή του διάφανη στα νερά και με το φως του φεγγαριού γινόταν… μα εκείνη δεν σταμάτησε, μέσα τους προχώρησε ώσπου της λίμνης τα νερά τείχη υψώθηκαν και σαν σε φυλακή μέσα τους την απόθεσαν…

Από τότε εκείνη στο φως του φεγγαριού μόνο φαίνεται…Τα μαύρα πέπλα της σαν αλυσίδες πίσω της σέρνει, στα μάτια της φωτιά και οργή…Τα βάθη το σπιτικό της, τα πλάσματα της λίμνης μόνο τη γνωρίζουν και δεν φοβούνται…και εκεί που η καρδιά της ζεστή έκαιγε…τα νερά τη φωτιά έσβησαν και στη θέση τους ένα κομμάτι κάρβουνο απομένει…

Τρικυμία

Συναντήσεις στ'ανοιχτά αλλά απάγκιο σε λιμάνι ουδέν!

Παλεύω με τα κύματα...

Άλλοτε τα νικώ με τη δύναμη της πίστης...
Άλλοτε με νικούν με την αδυναμία της ψυχής...

Ανοίγω τα λευκά μου πανιά και ταξιδεύω σε φουρτούνα...
Η θάλασσα απρόβλεπτη με καλεί στην αγκαλιά της...

Μερικές φορές με αγκαλιάζει τρυφερά,
ακούμπά στα ύφαλά μου, χαϊδεύοντάς με,
άλλες φορές παίζει λικνιστικά με το σκαρί μου,
και άλλες με χτυπά με λύσσα...

Σκίζει τα πανιά μου, πληγώνει τις πλευρές μου
και σπάει το πηδάλιό μου...

Και τότε αφήνομαι έρμαιο στα χέρια της...

Τότε με καταπίνει και πια στο λιμανάκι μου δεν θέλω να γυρίσω...

Θέλω να την παλέψω μέχρι την τελευταία μου ικμάδα!

Παραπαίω...

Ανάμεσα στο πραγματικό και στο ονειρικό...

Ανάμεσα στο απτό και το άπιαστο...

Που να σταθώ; Καταφύγι να βρω;

Πως να ζω; Στο μυαλό ή στα πόδια;

Στην ψυχή ή στα χέρια;

Δύσκολη η μεταπήδηση, δύσκολος ο συνδιασμός...

Ο ερχομός των Χριστουγέννων

Ο ερχομός των Χριστουγέννων Περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της πόλης, ανεβοκατεβαίνοντας σε μέσα μαζικής μεταφοράς, κοιτάζοντας τους ανθρώπους στα μάτια, στα χέρια και παρατηρώντας την έκφρασή τους τη σημερινή μέρα, μπορεί να αλλάξει τη ματιά σου που βλέπεις τα πράγματα…

 
Παραμονή Χριστουγέννων και για όλους η σημερινή μέρα κάτι σηματοδοτεί… για τους θρησκόληπτους την έλευση της ελπίδας στη γη…για τους κυνικούς μία δύο μέρες καθισιό και ραχάτι…για όσους έχουν οικογένεια μέρες και ώρες που θα περάσουν με τους αγαπημένους τους…για τους στρατευμένους δύο μέρες άδεια – αν είναι τυχεροί και δεν έχουν φάει καμία «καμπάνα»…για τους γιατρούς εφημερίες…για τα γκαρσόνια κούραση…και ούτω καθεξής… Όλες τις προηγούμενες μέρες, οι άνθρωποι κινούνται σε φρενήρεις ρυθμούς…τρέχουν να προλάβουν και δεν προλαβαίνουν, τίποτα δεν είναι στη θέση του και τίποτα δεν γίνεται σωστά…κι όμως…αρκεί να φτάσει η παραμονή των Χριστουγέννων…

Σήμερα η διάθεση των ανθρώπων αλλάζει…γίνεται ανάλαφρη, ζωηρή, οι ευχές και τα κάλαντα που αλλάζουν από στόμα σε στόμα γίνονται ποτάμι και παρασέρνουν στο διάβα τους κάθε άρνηση και κακία…Χαμόγελα ανθίζουν στα στόματα, οι πόρτες ανοίγουν στα παιδιά που αγόγγυστα ανεβαίνουν σκαλιά κρατώντας στα χέρια τους τα τρίγωνα που τόνο θα τους δώσουν για να τραγουδήσουν τα κάλαντα…κα οι πόρτες ανοίγουν και οι άνθρωποι παίρνουν το χαρμόσυνο μήνυμα των παιδιών…

Περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της πόλης, περπατώντας σε γειτονιές και δρόμους οικείους, που σήμερα είναι στολισμένοι – σαν να έχουν «βάλει τα καλά τους» - αναθαρρώ και αισιοδοξώ. Από τα μπαλκόνια χιλιάδες φωτάκια κρέμονται σαν ώριμα τσαμπιά σταφύλια, και οι βιτρίνες στολισμένες και γιορτινές φέρνουν στο νου μου αλλοτινές εποχές, σε χρόνια περασμένα που παιδί και εγώ λαχταρούσα τα καλούδια που έκρυβαν πίσω τους… Και δέντρα και φωτάκια και μπαλόνια και κούκλες και αυτοκινητάκια και Lego και playmobil σπαρμένα στο πάτωμα, θησαυροί που καλά κρυμμένους τους κρατούσαν για μένα μέχρι τη σημερινή μέρα…

Στα καφέ οι άνθρωποι συζητούν δυνατά…πίνουν, φωνάζουν, γελούν τραγουδούν, στα κεφάλια τους σκουφιά Αι – Βασιλιάτικα… όμως αυτό που φωτίζει περισσότερο είναι τα πρόσωπά τους…Μυρωδιές από κρασιά, κρεμμυδόσουπα, πούρα, τυράκια που λιώνουν σαν τα αναμμένα στα μανουάλια κεριά, σκορπούν μία ζεστασιά που όμοιά της μόνο στην αγκαλιά των αγαπημένων σου μπορείς να βρεις…ζεστές ματιές, ζεστές αγκαλιές…θαλπωρή και αγαλλίαση…μουσικές λογιών – λογιών που το νου σου ταξιδεύουν ή τα πόδια σου γυρεύουν για να τα κάνουν να κινηθούν στους ρυθμούς τους…όπως και να έχει και αυτές γιορτινές ακούγονται, σαν τα καμπανάκια από το έλκηθρο του Αϊ Βασίλη! Φίλοι αγαπημένοι να σου εύχονται, από καρδιάς, αλλά και ξένοι που ποτέ πριν δεν γνώριζες να χαμογελούν και να συναινούν με τη χαρά σου.

Φίλοι αγαπημένοι που αγγίζουν τα χέρια σου και ακουμπούν την καρδιά σου, που ξέρεις ότι όσο μακριά και αν βρίσκονται πάντα κοντά σου είναι… Όλους τους βλέπεις αλλιώτικα σήμερα…όλοι φαίνονται διαφορετικοί…η αγάπη ανοίγει τις καρδιές μας και γεμίζει τη σκέψη μας με φως και αισιοδοξία.

Ουτοπικό να θέλουμε να κρατήσει, ικανοποίηση και πληρότητα να το ζούμε έστω και για μία μέρα…αυτή της Παραμονής των Χριστουγέννων…

Η Ελευθερία της απλότητας

Τον τελευταίο καιρό ανακαλύπτω ξανά την ελευθερία της απλότητας... ανακαλύπτω αυτό που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι εννοούσαν με τη φράση «ουκ εν τω πολλώ το ευ» και αυτό που σε άπταιστη αγγλική λέγεται «less is more»...

Αν αναλογιστούμε πόσα πράγματα στοιβάζουμε καθημερινά στο σπίτι, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο, στις ντουλάπες, στο ψυγείο αλλά και στο μυαλό μας, θα τρομάζαμε με το χρόνο και το χρήμα που απαιτείται για να αγοράσουμε, να αποθηκεύσουμε και να συντηρήσουμε όλα αυτά τα «αναγκαία» πράγματα, κατά την τρέχουσα άποψη μας.

Πόσες φορές δεν έχουμε «ξεθάψει» αντικείμενα που μάταια προσπαθούμε να θυμηθούμε γιατί τα αγοράσαμε και που στο καλό μας χρησίμευσαν ή τα χρησιμοποιήσαμε. Δεκάδες μικροαντικείμενα, διακοσμητικά, ενθύμια που μαζεύουν σκόνη στα συρτάρια μας και που δεν πρόκειται να δουν ποτέ το φως της μέρας γιατί μετά την πρώτη χρήση τους αποθηκεύτηκαν για να μην ξαναχρησιμοποιηθούν ποτέ. Ρούχα, παπούτσια που εκείνη τη στιγμή μας φάνηκαν «συμφέρουσα αγορά» που φορέθηκαν μία – δύο φορές και μετά «ανεβοκατεβαίνουν» με την αλλαγή των εποχών σαν σημαίες σε έπαρση και υποστολή. Τα ψυγεία μας πολλές φορές φιλοξενούν την καλύτερη φίλη του Παστέρ, αφού μετά από τις επιδρομές με τα υπερφορτωμένα καροτσάκια στα σούπερ μάρκετ, τρόφιμα στοιβάζονται στα ράφια τους και παραμένουν εκεί μέχρις ότου κάποιος αντιληφθεί την αλλοίωση ή τη σήψη και φιλοτιμηθεί να τα ξεφορτωθεί.

Και μετά έρχονται όλες οι άλλες ευγενείς εκφράσεις της πολύπλοκης ζωής που καλούμαστε να ζήσουμε. Αλλάζουμε τα αυτοκίνητά μας όχι όταν παλιώσουν αλλά όταν αλλάξει το μοντέλο γιατί το δικό μας δεν έχει την απαραίτητη τελευταία τεχνολογία – πως άλλωστε να παρκάρεις αν δεν έχεις αισθητήρα για το παρκάρισμα, ή πως να ταξιδέψεις χωρίς φιμέ τζάμια, μα να σε χτυπάει ο ήλιος στο πρόσωπο;! – ή γιατί μεγάλωσε η οικογένειά μας – λες και ένα μωρό καταλαμβάνει τόσο πολύ χώρο ώστε για να πας από την Κηφισιά στον Πειραιά πρέπει να έχεις SUV – αλλάζουμε τα κινητά μας γιατί η κάμερα στο τηλέφωνο είναι μόνο 5 megapixel ενώ το τελευταίο μοντέλο έχει 8 – ενώ μπορεί να έχεις ήδη μία digital camera με 10 megapixel στο συρτάρι του κομοδίνου σου, αλλά αυτή είναι μόνο για τα ταξίδια (που δεν πηγαίνεις γιατί δεν έχεις χρόνο...) και ούτω καθ’ εξής.

Προσπαθούμε να πάμε διακοπές και φορτώνουμε βαλίτσες λες και μετακομίζουμε για μεταπτυχιακό στην Αγγλία – μα αν χρειαστώ και αυτό το φουτεράκι, μα να μην έχω και εκείνο το σορτσάκι, και αν βγούμε το βράδυ να μην έχω ένα ζευγάρι καλά παπούτσια – αυτό το τελευταίο απευθύνεται σε εμάς τις γυναίκες...το γνώθι σ’ αυτόν είναι μεγάλη υπόθεση.

Ανακαλύψαμε τα πολυκαταστήματα παιχνιδιών και βομβαρδίζουμε τα παιδιά μας με πλαστικά κακής ποιότητας παιχνίδια που στο τέλος δεν έχουν καμία αξία αφού έχουν καμία 100αριά από αυτά, τα βαριούνται και καταλήγουν να αποζητούν – μάταια μερικές φορές – τη στοργική και παιχνιδιάρικη αγκαλιά των γονιών, που φυσικά είναι πολύ απασχολημένοι με την σημαντική εργασία τους για να τους τη δώσουν.

Όλα τα παραπάνω με κάνουν να σκέφτομαι...πόσο «δύσκολα» μεγαλώσαμε εμείς; Πόσο «δύσκολη» ήταν η ζωή για τη γενιά του ’70 και του ’80, που δεν είχαμε τόσα πράγματα για να διαλέξουμε; Πόσο πιο απλά δεν ήταν για μας τα πράγματα όταν ξεκινούσαμε με την οικογένειά μας στο 1200cc αυτοκίνητο μας για τις καλοκαιρινές διακοπές που τις περνούσαμε με τα μαγιώ μας στην παραλία, παίζοντας ατέλειωτες ώρες με ένα κουβαδάκι και ένα φτιαράκι, χωρίς τα χίλια τζάντζαλα – μάντζαλα που κουβαλούν οι σημερινοί γονείς – εξού και χρειάζεται το SUV γιατί πως αλλιώς θα μεταφέρεις το αυτοκινητάκι με τη μπαταρία του μικρού σου;! Είναι τόσο απαραίτητο άλλωστε το παιδί στις διακοπές να οδηγεί αυτοκίνητο!

Πόσο πιο απλά δεν ήταν τα πράγματα όταν η καλοκαιρινή μας παρέα ήταν ένα εξωσχολικό βιβίο που είχε λιώσει στα χέρια μας, η παλιοπαρέα που συναντούσαμε μόνο τα καλοκαίρια, το τάβλι, το walkman και το ποδήλατο.

Πόσο πιο όμορφοι δεν ήταν οι γονείς μας που έφτιαχναν μία βαλίτσα και για τους δύο, χωρίς να κουβαλούν μαζί τους ζώνες με σινιέ εγκράφες και ψηλοτάκουνες γόβες, αλλά χρωματιστά και ανάλαφρα ρούχα που τους έκαναν να φαντάζουν κούκλοι στα μάτια μας και εμείς κρυφά τους καμαρώναμε.

Πόσο πιο ευτυχισμένοι δεν είμασταν εμείς ως παιδιά που τριγυρνούσαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ με τα μαγιώ και την αλμύρα της θάλασσας στα μαλλιά και στα χείλη μας, χωρίς να νοιαζόμαστε αν θα χαλάσουμε τα πολύτιμα σινιέ συνολάκια μας που με μαθηματική ακρίβεια του χρόνου δεν θα μας έκαναν.

Τότε είχαμε λιγότερα πράγματα να φροντίζουμε, λιγότερα πράγματα – εμπόδια να μας τρώνε πολύτιμο χρόνο, είχαμε λιγότερα πράγματα στο μυαλό μας...και αυτό μας έδινε την πολυτέλεια να σκεφτόμαστε και να ζούμε περισσότερο, να απολαμβάνουμε με απλό τρόπο τα σημαντικά και να μην αναλωνόμαστε σε μικροπράγματα...

Η ελευθερία της απλότητας μπορεί να γίνει επιλογή μας. Αν σταματήσουμε να δημιουργούμε στο μυαλό μας επίπλαστες ανάγκες που μεταφράζονται σε αποθήκευση άχρηστων αντικειμένων, θα γίνουν πιο ανάλαφρα τα σπίτια μας, θα γίνει πιο ανάλαφρη η σκέψη μας και η ματιά μας.

Και ίσως τότε να μας μείνει χρόνος για τα σημαντικά...

(Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στην Ιθάκη από την αδελφή μου πέρυσι το καλοκαίρι)